Segunda Guerra Mundial

Invación a Polonia

El inicio de la Segunda Guerra Mundial y la invasión de Polonia


La amenaza más grave para la paz en Europa fue la Alemania gobernada por los nazis que implementó la construcción del Tercer Reich " de los mil años". Contrariamente a las esperanzas de muchos países europeos, el Anschluss de Austria y la ocupación de los Sudetes checoslovacos en 1938 no agotaron el plan de expansión alemán. En marzo de 1939, las tropas alemanas entraron en Checoslovaquia. Hitler hizo demandas posteriores a Polonia: exigió el consentimiento para la anexión de la Ciudad Libre de Gdańsk y la construcción de una conexión extraterritorial entre el territorio de Alemania y Prusia Oriental a través de Pomerania polaca, es decir, "corredor polaco".

Polonia se alió con Francia y en marzo de 1939 también recibió garantías británicas.
Mientras tanto, el 23 de agosto de 1939, Alemania firmó un pacto de no agresión con la URSS (Pacto Ribbentropp-Molotov), cuyo protocolo secreto preveía la cooperación soviético-alemana en caso de guerra y la división del territorio polaco entre los dos países.

La actitud implacable de Polonia hacia las demandas de Hitler provocó la agresión alemana. El Tercer Reich atacó sin declarar la guerra el 1 de septiembre de 1939. Francia y Gran Bretaña, declararon la guerra a Alemania el 3 de septiembre. Junto con el Reino Unido, otros países de la Commonwealth -Canadá, Australia, Nueva Zelanda y Sudáfrica- también declararon la guerra a Alemania. Así, la guerra adquirió formalmente el carácter de conflicto mundial.

De hecho, sin embargo, no hubo ofensiva contra Alemania en Occidente y las hostilidades de los aliados occidentales se limitaron a la ocupación transitoria del distrito del Sarre y la guerra naval librada por la Royal Navy en el Mar del Norte y el Atlántico.

Frente a cerca de 1,6 millones de soldados alemanes, apoyados por numerosos aviones, artillería, armas blindadas y, sobre todo, la doctrina de la guerra relámpago, había alrededor de 950 mil soldados polacos.
La posición geoestratégica de las fuerzas polacas era desfavorable ante el flanqueo por el norte (Prusia Oriental) y el sur (Eslovaquia) por las fuerzas alemanas. El plan de defensa adoptado también resultó inadecuado para la nueva estrategia blitzkrieg alemana. Las autoridades polacas contaban con un ataque de socorro de los aliados, lo que nunca sucedió, por lo que Polonia luchó sola.

La campaña de septiembre se llevó a cabo en tres fases. Los combates a lo largo de las fronteras estallaron en los primeros días de septiembre. Del 7 al 17 de septiembre, las fuerzas polacas lucharon en el interior del país e intentaron crear una nueva línea de defensa en el este. Desde el 17 de septiembre, la mayor parte del esfuerzo bélico se asoció solo con el retraso de las acciones alemanas con la esperanza de una ofensiva de Francia y con el avance de tropas hacia las fronteras de países neutrales: Rumania, Lituania y Hungría.

La defensa de Westerplatte durante la campaña de septiembre se tornó legendaria, una pequeña tripulación del depósito de tránsito militar en Gdańsk defendió sus posiciones contra las fuerzas abrumadoras del enemigo durante siete días (1-7 de septiembre).

El 17 de septiembre, las tropas soviéticas ingresaron al territorio de Polonia. Las autoridades polacas, al no ver posibilidad de más resistencia en el país, cruzaron la frontera con Rumania y ordenaron la evacuación de las tropas, y no luchar contra los soviéticos. Varsovia capituló el 28 de septiembre. Sin embargo, la resistencia polaca duró hasta el 6 de octubre, cuando las últimas unidades del ejército regular se rindieron a los alemanes cerca de Kock.

Aproximadamente 67.000 soldados polacos perdieron la vida durante la guerra, y 133 mil fueron heridos. Las pérdidas alemanas fueron de unos 16.000 muertos y 30.000 heridos.

Witold Roman Starża-Kopytyński

Początek II wojny światowej i inwazja na Polskę


Najpoważniejszym zagrożeniem dla pokoju w Europie były rządzone przez nazistów Niemcy realizujące program budowy „tysiącletniej” III Rzeszy. Wbrew nadziejom wielu państw europejskich, Anschluss Austrii i zajęcie czechosłowackich Sudetów w 1938 r. nie wyczerpały niemieckiego planu ekspansji. W marcu 1939 roku niemieckie wojska wkroczyły do Czechosłowacji. Kolejne żądania Hitler wysunął pod adresem Polski: domagał się zgody na aneksję Wolnego Miasta Gdańsk i budowę eksterytorialnego połączenia pomiędzy zwartym terytorium Niemiec a Prusami Wschodnimi przez polskie Pomorze czyli tzw. „korytarz”.

Polska była sprzymierzona z Francją, a w marcu 1939 r. otrzymała również gwarancje brytyjskie.
Tymczasem 23 sierpnia 1939 r. Niemcy doprowadziły do podpisania z ZSRR paktu o nieagresji, (pakt Ribbentropp-Mołotow), którego tajny protokół przewidywał sowiecko-niemiecką współpracę na wypadek wojny i podział terytorium polskiego pomiędzy oba państwa.

Nieustępliwa postawa Polski wobec żądań Hitlera spowodowała agresję niemiecką. III Rzesza zaatakowała bez wypowiedzenia wojny 1 września 1939 roku. Francja i Wielka Brytania, wypowiedziały Niemcom wojnę 3 września. Wraz ze Zjednoczonym Królestwem, wojnę Niemcom wypowiedziały również inne kraje Commonwealthu – Kanada, Australia, Nowa Zelandia i RPA. Tym samym wojna nabrała formalnie charakteru konfliktu światowego.

Faktycznie jednak nie została podjęta ofensywa przeciwko Niemcom na Zachodzie i działania wojenne zachodnich sojuszników ograniczyły się do przejściowego zajęcia okręgu Saary i wojny morskiej toczonej przez Royal Navy na Morzu Północnym i Atlantyku.

Wobec ok. 1,6 mln żołnierzy niemieckich, wspieranych przez liczne lotnictwo, artylerię, broń pancerną i przede wszystkim doktrynę wojny błyskawicznej, która miała okazać się przez długi czas zwycięska; stanęło ok. 950 tys. żołnierzy polskich.
Niekorzystne było położenie geostrategiczne sił polskich wobec faktu oskrzydlenia z północy (Prusy Wschodnie) i południa (Słowacja) przez siły niemieckie. Przyjęty plan obrony również okazał się niedostosowany do nowej niemieckiej strategii blitzkriegu. Władze polskie liczyły na odciążające uderzenie sojuszników, które nigdy nie nastąpiło – Polska walczyła więc osamotniona.

Kampania wrześniowa toczyła się w trzech fazach. W pierwszych dniach września rozgorzały walki wzdłuż granic. W dniach 7-17 września siły polskie walczyły w głębi kraju i usiłowały stworzyć nową linię obrony na Wschodzie. Od 17 września większość wysiłku wojennego była związana tylko z opóźnianiem działań niemieckich w nadziei na rozpoczęcie ofensywę przez Francję oraz z przebijaniem się poszczególnych oddziałów do granic państw neutralnych – Rumunii, Litwy i Węgier.

Do legendy kampanii wrześniowej należała obrona Westerplatte, gdzie niewielka załoga wojskowej składnicy tranzytowej w Gdańsku, broniła przez siedem dni swoich pozycji przed przeważającymi siłami przeciwnika (1-7 września).

17 września na terytorium Polski weszły wojska sowieckie. Polskie władze nie widząc możliwości dalszego oporu w kraju przekroczyły granicę z Rumunią i nakazały ewakuację wojsk oraz nienawiązywanie walki z Sowietami. 28 września skapitulowała Warszawa. Mimo to polski opór trwał aż do 6 października, kiedy to ostatnie jednostki regularnej armii poddały się Niemcom pod Kockiem.

Podczas działań wojennych straciło życie ok. 67 tys. polskich żołnierzy, a 133 tys. zostało rannych.

Witold Roman Starża-Kopytyński



Dirección

Borges 2076

CABA, Argentina

Contacto

Tel: +54 11 4774-7621